kayıp satılar

           Denedi,uğraştı,çok yazdı çok sildi ama olmadı işte.Bir şeyler sürekli eksik,sürekli  yarım…Bu kadarına da dayanamazdı.Duvarlar üstüne  üstüne gelmeye  başladı.Bu koca kasvet kendini dışarı atması için yeterli bir sebepti.Caddenin tam ortasında buldu kendini bir anda.Burası daha karışık,daha kalabalıktı ama en azından kasvet yoktu,ruhu daralmıyordu.Gökyüzü alabildiğini uzundu,tavanı ruhuydu.

                        “Kurgular mı yoksa hayatın gerçekleri mi takılmalıydı peşine?”

          Düşüncelerine bir baharat gibi serpiliverdi düşen her damla.Bu da neyin nesiydi?Bu kadar sıkıntı,daraltı içinde bir de yağmur…. İyice daraldı ruhu.Bir de bu toprak kokusu beklediği anda asfalt kokusu eklenince.Neredeydi o aradığı koku,tını?Herhalde şuralarda bir yerlerdeydi der gibi uzattı kafasını köşedeki  büfeye.Bir gazete aldı .Ayrıntılara takılmadan arka sayfalara yöneldi.Dolaştırdı gözlerini sayfalarda.Hayır burada da değildi işte.İlanlara baktı orada da yoktu.Bomboş dizilmiş harfler, mürekkep israfı.

Sönük Kalan

      Kitap okuyacaktı. Gecenin tüm kasveti çökmeye yüz tutmuşken üstüne, kararlıydı bu sefer başına neler geleceğinin farkında olmadan. Etraftaki sesleri umursamaz bir halde dişledi elmasını. Ama ardından kitabın kapağı yerine kapı açılmıştı. İşe yaramaz insanlar. İstekleri olmasa uğrarlar mıydı hiç. Sonunda odaklanabilecekti bu gece yapmayı en çok istediği şeye. Hocasının tavsiye ettiği kitabın ilginç kapağını açmıştı ki donakalacaktı neredeyse.

                Bende kıyamet öyle bilindiği gibi kopmuyor

                Bende kıyamet Ahmet!

diye mırıldandı ilk sayfadaki şiiri okumaya başlarken. Devam ettikçe zihni kitap okumayı unutmuş hayal görmeye başlamıştı. Allah’a hamd edeni kendisine yâr edecek miydi acaba Allah? En çok istediği buydu ne istediğini bilmeden.

             Bende kıyamet otuz iki dişimden başlıyor kopmaya

             Trenler yarım gidiyor gideceği yere

             Kadınlar yarım adamlar yarım

             Yarım bir göğü paylaşıyorum herkesle

her ağızdan bir hikaye

I.
Şu oğlana güzel bir kahvaltı hazırlayalım da kendine gelsin çocukcağız.Yazık bütün gün çalışıyor, İstanbul’un ne kadar kahrı varsa hepsini çekiyor.Beni ne kadar anlamasa da dinlemese de kıyamıyorum, evladım sonuçta.Bizi saraylarda yetiştiriyor evlatcağızım.Bir eksiğimi bırakmadı sağolsun.Ay bir de şu romatizmalarım olmasa.Öldürüyor beni.O kadar doktor gezdik yine bir fayda yok.Bizim oğlana kalsa neymiş efendim biraz gezmeliymişim çok televizyon izliyormuşum.Anlamıyor bu çocuk beni.Kafayı takmış benim televizyona.Ah oğlum ah televizyondan başka konuşan var mı benle bu hayatta.Kemal Efendi de bırakıp gitti zaten.Ah gitmeyeydi böyle mi olurdu.Çok konuşma Taliha Kadın oğlanı kaldır artık, bak işe geç kalacak.Bu gün önemli bir toplantısı mıymış neymiş o varmış.Karnını iyice doyursun bari.
--Oğlummm,Hikmet kalk artık haydi gülüm, haydi evladım.Geç kalacaksın.Bak çok güzel kahvaltı hazırladım sana.Güzelce karnını doyur bakalım.