Şu oğlana güzel bir kahvaltı hazırlayalım da kendine gelsin çocukcağız.Yazık bütün gün çalışıyor, İstanbul’un ne kadar kahrı varsa hepsini çekiyor.Beni ne kadar anlamasa da dinlemese de kıyamıyorum, evladım sonuçta.Bizi saraylarda yetiştiriyor evlatcağızım.Bir eksiğimi bırakmadı sağolsun.Ay bir de şu romatizmalarım olmasa.Öldürüyor beni.O kadar doktor gezdik yine bir fayda yok.Bizim oğlana kalsa neymiş efendim biraz gezmeliymişim çok televizyon izliyormuşum.Anlamıyor bu çocuk beni.Kafayı takmış benim televizyona.Ah oğlum ah televizyondan başka konuşan var mı benle bu hayatta.Kemal Efendi de bırakıp gitti zaten.Ah gitmeyeydi böyle mi olurdu.Çok konuşma Taliha Kadın oğlanı kaldır artık, bak işe geç kalacak.Bu gün önemli bir toplantısı mıymış neymiş o varmış.Karnını iyice doyursun bari.
--Oğlummm,Hikmet kalk artık haydi gülüm, haydi evladım.Geç kalacaksın.Bak çok güzel kahvaltı hazırladım sana.Güzelce karnını doyur bakalım.
Al işte yarım saate kalkamaz şimdi.Neymiş erken kaldırmışım.Ah oğlum ah.Bir evleneydin de hayatın düzene gireydi.Neyse ne canııım.Ben geçeyim televizyonumun başına.Başlar şimdi bizim program.Başlamış bile.Ayol helal olsun kadına 1 yılda 80 kişi evlendirdi vallahi.Ah bi bizim oğlan da evlense.Ölmeden görebilsem mürüvvetini.Baksana şu kızlara, nesini beğenmez bu çocuk anlamadım gitti.Bak yine kendi kendine söyleniyor.Ah be oğlum anlayaydın annenin halini evlenirdin bir an önce.Konuşacağına kahvaltını yapsana. Ben o kadar didindim uğraştım hizmetçi kız gelmeden güzelce bir kahvaltı hazırlayayım dedim amma bizimki; bir lokma ekmek bir yudum çay…Bir de üzerine o kadar laf işit.Yine komşular rahatsız olmasın diye bana demediğini bırakmadı.Neymiş bu programları izlemeyecekmişim.Televizyonun sesini çok açmayacakmışım.Ah evlat ah madem evlenmiyorsun niye bu programları izlememe karışıyorsun.Anlamaz bu çocuk milleti anlamaz hiç gırtlak patlatamam vallahi.Ne hali varsa görsün.Ben laf anlatsamda anlamayacak.Al işte gidiyor, beni yine yalnızlığımın içinde yalnız bırakıyor.Bütün korkularımla, pişmanlıklarımla...Şu programlar bir nebze olsun sahtede olsa gülmeme sebeb oluyor işte.Ay şu çocukcağıza bak aynı Hikmet'im.Vallahi kız,boy pos kaş göz.Sanırsın işe değil izdivaça katılmaya gitti.Ben mi yanlış görüyorum ayol vallahi bizim oğlan bu.Dur bir duvardan şu çerçeveyi alayım da karşılaştırayım şu çocukcağızı benim oğlanla.Ay belim of of of bittim.Öldürüyor bu ağrılar beni, bir çerçeveyi bile uzanıp alamıyorum.Ha gayret biraz daha uzan Taliha.Heh şükür ki alabildim.Demek ki bir damla canlı kan kalabilmiş şu dizlerde.Al işte ben yanılmıyorum vallahi bizim oğlan bu.İyi de daha yeni evden çıktı bu.Ne ara katılacak buraya kız.Bak bak aynı kaş aynı göz.Heh sırası mıydı şimdi reklamın.Hiç olmadık zamanda koyarlar zaten bu reklamları.Reklamları da oldum olası sevmem.Biraz gezelim bakalım şu kanalları ne varmış.Ne yazıyor orada.Gözlüklerim nerede benim,hemen de çatallaşıveriyor şu yazılar canım.Trafik kazası mı ne?
Üs..kü..dar..da..ka....
II.
Tamam anne kalkıyorum birazcık daha uyuyayım işte ne olacak? Saat daha yediye gelmemiş.Nerden geliyor bu yaşlılara erken kalkma ve erken kaldırma arzusu.Neyse bu kadının susacağı yok.En iyisi kalkmak.
--Anne bu kırmızı nevresimleri sevmediğimi bildiğin halde yine bunları sermişsin buraya.Kaç kere söyledim kırmızıyı sevmediğimi.Söyle o hizmetçi kıza akşama görmek istemiyorum bunları.
--...
--Susmaktan başka bir şey bildiğin yok varsa yoksa televizyon.Atacağım o kutuyu bir gün camdan.
Böyle işte bu kadın; otomatik robot.Sabah erken kaldırır,önüne kahvaltıyı koyar ,Allah razı olsun, ama sonra…Neyse, neyse yeni bir gün beni bekliyor.Çileden çıkmanın hiç sırası değil.Çinden gelecek yatırımcılar bayağı bir uğraştıracak bizi.Sıkı bir gün var önümde iyi bir kahvaltı iyi bir başlangıç.Ooo kahvaltıda muhteşem görünüyor.Bir kaç lokma alayımda iyi kahvaltı yapayım;derken işe geç kalmayayım.Bu gün önemli.İş ne kadar önemli olsa da gazeteye göz atmamak olmaz.Al işte yine kaza yine cinayet.Gazetenin yarısı bu ıvır zıvırlarla dolu.Banane kardeşim kim kaza yapmış kim ölmüş, kim öldürülmüş.Hayata dair ne kadar saçmalık varsa doldurmuşlar buraya.Daha fazla vakit kaybetmeye değmez.Hadi anneciğim sana iyi seyirler.Ama Allah aşkına şu programları izleme.Deli oluyorum televizyonda o dilenci gibi eş bulmak isteyenleri görünce.Bırak artık şunları,illa izleyeceksen bir izle bari.Amaan be, ben kime söylüyorum duymuyor bile beni hanımefendi.Kimbilir neler düşünüyor, hangi alemde.
--Anneee! Şu televizyon diyorum, sesini kıs hiç olmazsa, bak yeni taşındık buraya, taşınır taşınmaz şikayet yadırtma.
--Oğlum ben ne yapayım yaşlılık kulaklarım zor duyuyor.
Hehh sonunda birkaç kelime döküldü kadıncağızın dilinden.Buna da şükür.Haydi neyse uzun bir trafik beni bekliyor.Kim çeker şimdi onca yolu.En az bir saat.Yapacak bir şey yok, hayatımız yollarda sürekli bir kutuda geçiyor.Evden çık arabaya bin, arabadan ofise.Bunları düşündükçe hayata olan lezzetim sıfırlanıyor.En iyisi bir radyo dinlemek.
Ben eski ben değilim ki/hayat öyle bir oyun ki/ ne rolü var ne sahnesi…Kimdi bu kadın ya?Ne kadını sen kadını bırakta şu trafiğe bak.En az iki saat.Girdik bir kere yola.Çek çekebilirsen.Şu boğazı seyretmek olmasa hayatta çekilmez bu yollar.Hazır durmuşken annemi mi arasam ? Ne yapıyor acaba? Ne yapacak televizyondan başka?Bak aklıma geldikçe deli oluyorum.Bir insan bu kadar mı televizyon delisi olur?Hadi hak veriyorum, yapacak bir şey yok, yalnızsın ama ne bileyim biraz dışarı çık, alışveriş yap hava al.Acaba köye mi götürsek kadıncağızı?Yok yok orada da düzeleceğe benzemiyor.Arkadaş bulması lazım, çok sıkılıyor o da.Babamın ölümü çok değiştirdi kadıncağızı.Hayatta ne varsa hepsine küstü.Bir televizyonu kaldı işte yanında.Trafik biraz açıldı mı ne? Oh be biraz olsun rahtladık.Biraz gazlayalım da trafikteki zararı kapatalım.Gazlasak ne fayda al işte bu seferde ışıklar.Bu İstanbul da çalışılmaz arkadaş, anca gezilir.Rahat rahat acele etmeden.Vallahi tam gezilecek turist olunacak bir şehir.Bu turistler işi biliyor ya.Şehrin yarısı turist kaynıyor.Adamlar ezberlemiş gezilecek yerleri.Al işte radyoda söylüyor İstanbul da ki turist sayısını.Kaç, üç milyon mu diyor?Maşaallah daha ne olsun.Amaaan bize ne canım turistten bir derdimiz bu mu?Al işte bu üç milyonun içinde bizim şirketteki Çinlilerde var.Adamlar canımızı okuyacağa benziyor.Bunları bir ikna edemezsek,koca yılın işini kaçırırız.Al bir kırmızı daha, şimdi işi kaçıracağız diye hayatı kaçıracağız.Dur dur dur.Az kalkmış az.Yolda bitti işte.Bunun birde dönüşü var orasıda allah kerim artık.Neyse yeşilde gecikmedi işte kavşağı da döndük mü gerisi rahat.İşide hallettik mi tamam.Akşama bir de annemin gönlünü alırım.Ohh, mis…Oturup adamakıllı konuşmak lazım.Kadıncağız bir aydır hapis hayatı yaşıyor.O da ne. Dikkat ettt……
III.
Sabah kahvaltısının telaşı arasında iki yakasını birleştirmeye yarayan kravatını bağlamayı oldum olası sevmemişti.Aceleyle atıştırılan lokmalar ve ayıp olmasın niyetinde içilen bir kaç yudum çay damlası günlük rutinleri haline gelivermişti şu onuncu yılını doldurduğu iş hayatının.İşini seviyordu belkide bu yüzden tahammül edebiliyordu bu sıradanlıklara, belkide cebine dolgunca giren maaşın cazibesine kapıldığından.Bir şeyler sabır ihsan ediyordu işte Hikmet'e.Annesine yeni aldıkları evin terasına çıkması için yardım ederek evdeki son vazifesini tamamladı.Sıra işteydi.Sıkı birgün onu bekliyordu. Selametler diledi.Annesinin ona nasihatler vermesi gerektiği yerde, o annesine nasihatler sıraladı.
"Televizyona çok bağlanma anneciğim, sesini çok açma. Bak yeni komşularımız çok hassas her an şikayet gelebilirler dikkat et."
"Kadın programlarını izlemeyi bırak artık.Özellikle izdivaç programlarını gördüğün gibi kanalı değiştir.Şu kalan vaktini iyi değerlendir."
Her günki gibi koltuğuna kurulup televizyona odaklan yetmişini yaşlı kadın ise sessizce başını sallamaktan başka bir şey yapmadı.Dikkatini hiç dağıtmadan izlemeye devam etti sanki programı o sunuyormuşçasına..Hikmet ise evinin kapısını kapattı, arabasının kapısını açtı.Bİr kutudan diğerine...
İkisi de yalnızdı artık.Hikmet araba denilen siyah kutusunda, annesi ise dört duvarlar arasında.İkisininde ortak yanı çoğaldı ayrıldıkları halde.İnsanlar birbirlerinden ayrıldıkça ortak noktaları çoğalıyordu nedense.Şimdi ikiside suskunluğa mahkumdu.Yalnız sayılırlardı.Evet hatta yalnızdılar.Sadece Hikmet'e radyoda çalan Yıldız Tilbe, annesine ise seviyesiz bir kanalda dişleri yamuk kadının sunuculuğunu yaptığı evlilik programı eşlik ediyordu.Hikmet işini, kariyerini, geleceğini, ileride alacağı maaşı, yeni koltukları, makamları,mevkiileri ; annesi ise geçmişini, geride bıraktığı acıları, mutlulukları,ömür denilen serüvende yaptıklarını, yapamadıklarını düşünüyordu.
İkiside serüvenlerine yalnız başlarına son süratte devam ederlerken duraksadılar; Hikmet yanan kırmızı ışığı görünce, Taliha Teyze ise geçen gün izdivaça katılan adamı bir dizide rol aldığını görünce.Neyseki bu çok sürmedi, hayatta ne fırıldaklar dönüyor diyerek normale döndü Taliha Teyze, Hikmet ise yanan yeşil ışığı görünce tekrar harekete geçti ama eski hızında devam edemedi yolculuğuna.Trafik sağolsun onu yalnız dünyasında yalnız bırakmadı.On dakika boyunca anca bir kaç nefeslik yol alabildi Hikmet.Şu köprüyü geçse tamamdı.Ama sinirleri onu bu kadar sakin, soğukkanlı yapamıyordu.Gerçi denizin üzerine bir ip gibi salınmış boğazı görünce sinirleri bir anda su koyuveriyor, o ihtişama kapılıp "Bu şehri seviyorum" diye haykırabiliyordu;annesi ise yeni evlenen çiftleri görünce "Bu programları seviyorum" diye içinden geçirmeden edemiyordu.
Hikmet'in aklına bir an annesi geldi onu aramayı düşündü ama vazgeçti.Arasa da cevap alamayacak televizyonun sesinden çalan telefonu duymayacaktı annesi.Acıyordu kadıncağızın bu haline.Babasının ölümü çok yıkmıştı onu.Bu arada Taliha Teyze da oğlunu düşünmeden edemedi.Çünkü genç kıza talip olan çocuk tıpkı oğluna benziyordu.Sarı saçlar, mavi gözler, o ufak burun; aynı oğluydu işte.Duygulandı.Ölmeden oğlunun mürüvetini görememekten korktu her anne gibi.
Hikmet son model arabasıyla yolun yorgunluğu tatmadan ilerliyordu annesi gibi konforlu koltukta rahatını bozmadan.Koltuk her ne kadar kaliteli olsa vücudu eski kalitesini yitirmişti Taliha Teyzenin.Beli bükülmüş yerinden doğrulamaz hale gelmişti.Koltuk rahat olsa neye yarar.
Yine ışıklara gelmiş yine kırmızlar durmuştu Hikmet'i.Tekrar bir mola verdi.Yeni düşüncelere kapı araladı.Hayatın kısa olduğunu hatırlattı radyodaki kadın.Tüyleri ürperdi hikmetin bir anda.Çok etkili konuşmuştu kadın.Ev iş araba üçlüsünün sıkıcılığını düşündü bir an.Bu üç kutuda geçen hayat zaten uzun olsada fark etmiyordu Hikmet için.Annesini üzdüğünü babasının ölümüyle annesini daha da yalnız bıraktığını düşündü.İyi bir ilgi, iyi bir gelin gerekiyordu kadıncağıza.Belki bunlar olsa çözülecekti bağlı kapılar.Yeşil ışıkla beraber dağıldı bir anda düşünceler.Bir tek düşünceler mi? Bir de sağdan hızını alamayan bir serserinin arabasına çarpmasıyla; camlar.Ardından bütün hayaller, makamlar, maaşlar,geleceğe dair bütün planlar...Etrafa saçılan cam parçaları bir anda açılıveren hava yastığıyla beraber Hikmet'in yüzünü parçalamaya başladı .Yüzünden akan kanlar hava yastığını da kırmızılara boyadı.Hikmet sabah alamadığı uykusunu kırmızı nevresimli yastığında kaldığı yerden devam ettirdi.Her ne kadar annesine bu nevresimleri değiştirmesi için tembihlesede.Artık derin bir uykuya daldı.Şükür ki bir daha onu erken uyandıran olmayacak rahatça uyuyabilecekti beğenmediği nevresimlerin üzerinde.Belki de?
Annesi mi?İzdivaça bir anda reklam girdi.Ardından araya sıkıştırılan bir son dakika haberi:Ünlü iş adamı Hikmet Duman ve onun kanlar içinde yatan arabası.Bir kına gecesinin elbisesi gibi süsleyiverdi evlilik programını hikmetin kanlı bedeni. İşte şimdi çözülmüştü Taliha Teyzenin dili içinde kopan fırtınalara takılarak.Elindeki çerçeve bir anda kayıverdi ,camlar etrafa saçıldı.İşte Hikmet yine kanlar içindeydi.Hemde yerde yatıyordu.Taliha Teyzenin ayaklarını kesen cam parçaları fotoğrafın üzerine doğru sızmaya başladı gözünden akan yaşlara eşlik ederek…
kör
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder