kayıp satılar

           Denedi,uğraştı,çok yazdı çok sildi ama olmadı işte.Bir şeyler sürekli eksik,sürekli  yarım…Bu kadarına da dayanamazdı.Duvarlar üstüne  üstüne gelmeye  başladı.Bu koca kasvet kendini dışarı atması için yeterli bir sebepti.Caddenin tam ortasında buldu kendini bir anda.Burası daha karışık,daha kalabalıktı ama en azından kasvet yoktu,ruhu daralmıyordu.Gökyüzü alabildiğini uzundu,tavanı ruhuydu.

                        “Kurgular mı yoksa hayatın gerçekleri mi takılmalıydı peşine?”

          Düşüncelerine bir baharat gibi serpiliverdi düşen her damla.Bu da neyin nesiydi?Bu kadar sıkıntı,daraltı içinde bir de yağmur…. İyice daraldı ruhu.Bir de bu toprak kokusu beklediği anda asfalt kokusu eklenince.Neredeydi o aradığı koku,tını?Herhalde şuralarda bir yerlerdeydi der gibi uzattı kafasını köşedeki  büfeye.Bir gazete aldı .Ayrıntılara takılmadan arka sayfalara yöneldi.Dolaştırdı gözlerini sayfalarda.Hayır burada da değildi işte.İlanlara baktı orada da yoktu.Bomboş dizilmiş harfler, mürekkep israfı.

      İlerledi.Bir türlü sıyrılamıyordu bulanık düşüncelerinden.Köreltiyordu bu şehir fikirlerini kalemini.Fırlattı gazeteyi bir köşeye, sokakta kağıt toplayan çocuklar alır diye.Tepede boyun bükerek şehri seyreden lambalara eşlik ederek kaldırıma yöneldi.Bu sefer çöpçülerin unuttuğu detaylarda aradı onu.Her köşeye baktı.Yüzyıllık çınar ağacının dibine,kenarda, süpürülmeyi unutulmuş sigara izmaritlerine,hatta bankların altına bile.Lanet olası çöpçüler, her şeyi alıp götürmüş ona bir tane bile malzeme bırakmamışlardı.Tüm şehir engeldi,ayak bağıydı…

       Yok,yok olmayacaktı.En iyisi bırakmalı,bir daha hiç eline kalemi almamalı, teni kağıda dokunmamalıydı.Onun yapması gereken başka işer vardı.Nasıl olsa ondan daha iyileri hazırdı , ına kalmamıştı harfler,cümleler dediği anda çarptı gözüne cesurca yazılmış büyük kelimeler.”Konu bulunur.”  yazıyordu işte.Her ne kadar görünmese de koca vitrinde.Hiç duraksamadan attı kendini sahaf dükkanından içeriye.Aradığını bulmuştu galiba.Nasılda mutluydu.Yeni bir oyuncak sahibi olmuş bir çocuk gibi.Hafifti.Yaşlı bir aksakal karşıladı onu.Bakıştılar.Duyamamıştı aksakal onu.Diline döktü bakışları.Sakalları çenesine eşlik ederek aşağı yukarı süzüldü.Çay ister misin?Şimdi sırası değil.Yeni demledim ama.Tamam ama önce aradığım nerede onu söyle.İhtiyar bakışlarıyla yöneltti onu kurtlanmış raflara.Ne kadar çok kitap  vardı,kim uğraşmış bunları yazmaya,kim uğraşmış saklamaya?Rastgele seçti birini.Aramaya başladı gözleri titizlikle.Çevirdi,çevirdi belki de asırlar atladı.Yavuz’a seferinde eşlik etti oradan da Mete Han’ın atına bindi,Orta Asya’yı gezdi.

       Böyle tek tek olmayacak diyerek yöneldiği diğer rafta buldu umudunu,Işığını kuvvetini.Beynini tırmalayan düşünceler durdu bir anlığına, sonra dünya eşlik etti bu duruşa.Sadece mutluluk akıyordu şimdi kanında.Ne yapacağını bilemedi.Aksakala tüm minnettarlığını sundu.Çayı da unutmadı.”Artık başka zamana.”der gibi baktı ince belli bardağa.Yeni bir hayat onu bekliyormuş gibi merak dolu çıktı kapıdan.Aldırmadı bile heyecanla yağan yağmura.Artık ne hoştu asfalt kokusu.Çocukluğunda doya doya batamadığı çamurlara batarak şehrin bir ucundan biri ucuna seke seke ilerledi.Hayat ne güzel, şehir ne muhteşemdi, trafik,gürültü,hareket…Şehrin en ücrasındaydı artık.Aradığı kişi de oradaydı.Kaldırıma çökmüş kağıtlarıyla ilgileniyordu.Sokak lambası ise tepeden onları seyrediyordu.Özenle yerleştiriyordu onları tekerlekli çuvaldan yapılma arabasına.Dayanamadı daha fazla seyirci kalmaya nefes nefese kalmışken.Usulca ilerledi iri gözlerin yanına.Özür dilerim der gibi tebessüm sundu ona.Ardından aldı eline kağıt torbasını ve yağmura aldırmadan saçtı tüm kelimeleri, cümleleri ortaya.Aceleyle karıştırmaya başladı kağıtları .Yağmur siliyor,o saklamaya çalışıyordu yazılanları.Ve sonunda bulması gereken son şeyi de bulmuştu.Mutluluk onu bir yağmur altında karton toplayan ayakları çıplak sokak çocuğuyla birlikte yakalamıştı.Daha fazla dayanamadı.Kapkara ellere, sokak sinmiş yüze aldırmadan o iki koca göze sarılıverdi.Yağmura karıştırdılar gözyaşlarını.Kağıda sıkıcı sarılarak konuşmadan uzaklaştı.Konuşmasına gerek yoktu; her şey gözlerde saklıydı.Bulmuştu artık onu; hiç ummadığı yerde, zamanda…

    Güneş daha fazla dayanamayıp boy göstermişti bile.Artık bir başkaydı hayat.Mutlulukla geçti tüm sokaklardan,yağan güneşin tadını çıkaran mahallelerden.içine doldurduğu sevinçle ellerini semaya açarak şükretti.Adımlarını sıklaştırdı tebessüm saçarak yürüdüğü yollarda.Çok sürmedi ulaştırdı asfalt kokusu onu sivri uçlu kalemine.Kağıt dahala kollarında kenetliydi.Koşarak mutfağa ilerledi.Su ısıtıcısına yeteri kadar su koyduktan sonra kaynamasını beklemeden tekrar kalemine koştu.Tüketmeye başladı mürekkebi ama israf etmedi.Aradığı harfler çarptı gözüne, döküldü kağıda kalemin ucundan süzülerek.

    “Arayan bulur mu satırları?Nerede aramalı nerede aşındırmalıydı kapıları?Akıp giden zamanda kaç kelimeyi ölüme teslim etmiş,toprak etmiştik biz?Arayan mı bulurdu yoksa içimizde mi yetişirdi harf tohumundan kelimeler.Peki beklemek, daha kaç vakit?”

         Tam kaptırdım, gidiyorum dediği anda kaynayan suyun sesini duydu.Yazı beş dakika daha bekleyecekti.Hazır kahvesi sıcak suyla beraber artık daha bir hazırdı.Ve kalemle başbaşayım dediğinde araya zil girdi.Ne zili mi? Kapı zili.Kirli ellerin bastığı düğmeyle çalan zil.Kapıda iki koca göz –kömür karası- onu bekliyordu.Bırakmamıştı çocuk peşini.Eve kadar gelmişti kağıdını almaya peşinden arabasını da sürükleyerek.Yapacak bir şey yoktu.Ayrıldı sıkı sıkı sarıldığı kağıttan, cümlelerden, harflerden.Ne yapacağını bilemeden.

….Artık, yazı, hayatın gerçeklerini biraz daha bekleycekti…

                                                                                                        kör