Sönük Kalan

      Kitap okuyacaktı. Gecenin tüm kasveti çökmeye yüz tutmuşken üstüne, kararlıydı bu sefer başına neler geleceğinin farkında olmadan. Etraftaki sesleri umursamaz bir halde dişledi elmasını. Ama ardından kitabın kapağı yerine kapı açılmıştı. İşe yaramaz insanlar. İstekleri olmasa uğrarlar mıydı hiç. Sonunda odaklanabilecekti bu gece yapmayı en çok istediği şeye. Hocasının tavsiye ettiği kitabın ilginç kapağını açmıştı ki donakalacaktı neredeyse.

                Bende kıyamet öyle bilindiği gibi kopmuyor

                Bende kıyamet Ahmet!

diye mırıldandı ilk sayfadaki şiiri okumaya başlarken. Devam ettikçe zihni kitap okumayı unutmuş hayal görmeye başlamıştı. Allah’a hamd edeni kendisine yâr edecek miydi acaba Allah? En çok istediği buydu ne istediğini bilmeden.

             Bende kıyamet otuz iki dişimden başlıyor kopmaya

             Trenler yarım gidiyor gideceği yere

             Kadınlar yarım adamlar yarım

             Yarım bir göğü paylaşıyorum herkesle

mırıldanmalarıyla bitmişti şiir. Artık kitapta birinci sayfadan ileri geçemeyecekti. Çünkü gidiyordu sonsuz bir boşluğa. Ezan da tam vaktinde başlamıştı, sanki hayaline bir nida katmak için. Şimdi başka diyarlardaydı, hayalinin götürdüğü diyarlarda…

     Hamuş bir gecenin dilsiz serzenişleri arasında oturuyordu koltukta. Oysa oturması gereken yer sofraydı. İştahı yoktu ama “ben yedim” demeyi seçti sofradan çağrı yapanlara. Çünkü inanmazlardı. Birkaç gün önce kazandığı zaferden sonra zafer sarhoşu olması gerekirken düşünce mayhoşuydu. Kaybetmenin bedeli çok ağır ödetiliyordu. Farkındaydı bunun. Bundan önce kaybettiği kalplerin hepsini geri almıştı. Allah’a hamd eden kalp hariç. Zorluyordu onu. Belki işine de geliyordu bu. Olması gereken bu muydu acaba? Tekrar yapılan çağrıya olumsuz cevap verdikten sonra pencereye baktı. Bakışları milyonlarcasının içinden hemen buluverdi yıldızını. Çaresizlik dolu bakışa cevap gecikmedi yıldızdan. Şansını dene! Aldı kâğıt kalemi eline ders çalışmak bahanesiyle. Eski bir yolu deneyecekti. Mektup. Uğrunda ne yapsa affedilirdi? Bunu ona soracaktı. Ve iş başında eller.

         “ Bir zamanlar kalbini kırıp onaramadığım arkadaşım;       

Bu yazıyı yazmaya nasıl karar verdim bilmiyorum. Yazsam mı yazmasam mı diye de çok düşündüm açıkçası. Şu an doğru mu yaptım yanlış mı bunu da bilmiyorum. Ama bir zamanlar samimi dostum olan şimdi ise beni arkadaş olarak bile görmeyen    ………’ya içten bir özür borcum olduğunu hissettim. Senden af dilemeye yüzüm olmasa da gene de af diliyorum, ne olur affet beni! Özürlerin en büyüğünü diliyorum senden.

……………

  Bir kereliğe mahsus olmak üzere cevap ver bana. İster sayfalarca, ister bir sayfa, ister bir cümle. Ama ne olur içinde “affettim” kelimesi geçsin. Ne olur affet eski dostum senden ÖZÜR DİLİYORUM ÖZÜR DİLİYORUM ÖZÜR DİLİYORUM….

                                                                                                                     Eski Kardeşin

Bitirmişti. Ama istemsiz olarak şu kıta döküldü kaleminden.

                             Sana zarardan başka hiçbir şey vermedim

                              Hüzünden yıkılmış kalbim zaten çatma dermedir

                              Yıllardır arıyorum mutluluk bir türlü gelmedin

                              Uğrunda ölsem affeder misin?

Son noktasını da koyduğunda gözünde tutsak olan katreler birer birer firar edecekti sanki. İzin vermedi buna. Ertesi gün gönderdi. Yapacak bir şeyi yoktu, televizyon izliyordu yine. Yâr için ağyarları telef edebilen kendisini de telef edebilirdi gerekirse. Cevap gecikmedi. Kalbinin on yedi ağustosu rötarsız ulaştı ona. Şöyleydi;

     Babam derdi; “arkadaşlarını düzgün seç, bağlanma onlara. Okul bitince hepiniz ayrı yola gideceksiniz belki de okulun bitmesini beklemezsiniz. “ diye. Ama ben “he” der geçerdim. Bilmiyordum hata yapacağımı maalesef yaptım, olan oldu.

…………….

    Ben kimim ki, Allah affetsin ama mümkünse de görüşmeyelim. Boş ver.

Cevap ise dile kolay ve çok basitti.

         Tamam görüşmeyelim. Kaderin yıllar sonra yollarımızı birleştirmesi ve hayatında başka maskeli dostların olmaması dileğiyle. Allah’a emanet ol…

    Hayalinin götürdüğü diyarlardan dönmüştü geri. Şaşırdı. Sol elinde kalem, sağ elinde kitap; Kayıp Ruhlar Kıraathanesi. Önünde hala kitabın ilk sayfasındaki şiir… Şakaklarını ovuşturdu. Bir damla gözyaşı düşüverdi yudumlayacağı kahvenin içine. Ruhunu saran hüzün ansızın içeri giren Yusuf’la dağılmıştı. Sonrası derin bir muhabbet…

                                                                                                       -Topal-